Ouderschap

Moeder zijn heeft mij met m'n neus in de boter laten vallen.
In de boter van zelfontwapening zou ik het noemen. 
Doordat die 2 dochters mij helpen terugkomen bij wie ik ben.
Dwars door alles wie ik dacht te zijn heen. 
Jassen uit. Schilden omlaag. Hallo wereld, hier ben ik. Nu echt. 
Zeker niet pijnloos. Wel grenzeloos verrijkend.

En daarbij. 'Praat' ik met ze. De taal van de Ziel.
Zij laten mij Weten hoe anders dingen bezien kunnen worden vanuit helderheid, Liefde.
Het bewustzijn wat zij dragen wil gekend, hoe klein ze ook zijn. 


Graag deel ik de boodschappen vanuit de ziel van de kinderen middels schrijven.
En ook mijn eigen ervaringen, klein en groot, in hoe kinderen onze wereld mooier maken van binnen uit. 
Waarom? Omdat het een hele nieuwe wereld brengt! En volgens mij zijn we daar wel aan toe :-)
 

 

Kinderen showen ons echt

Als er een bevolkingsgroep is die volwassenen helpt om de show los te laten, dan zijn het wel kinderen. Ze prikken door de façade heen. En spiegelen ons de show. Dat doen ze niet zodat wij het vervolgens weg kunnen zetten als iets van hen. Toch gebeurt dat veel. Want hè joh, dat betekent dat je naar binnen moet en door je eigen ‘shit’ heen mag gaan. Niet leuk natuurlijk. Toch is dit wel de weg, in deze tijd.

Een confronterende spiegel
De kinderen van nu zijn als mens sterk verbonden met hun kern. Dat gaat dus niet met show. Die gaan eigenlijk alleen lekker op echt. Daar blijven ze dan ook signalen voor geven. Die signalen zijn niet altijd makkelijk te verstaan. Daar heb je je hart voor nodig.
Want achter bepaald gedrag ligt een hele andere intentie dan je met je hoofd kunt bedenken. Weet in ieder geval dat kinderen als ze iets doen, dat nooit doen om jou te treiteren. Ze maken iets duidelijk. Wat in jou leeft en in beweging wil. Een oude overtuiging bijvoorbeeld. Of een negatief beeld over jezelf. Een coping die je je hebt aangeleerd om je te handhaven. Niet nodig zeggen ze simpelweg met hun gedrag. Laat maar los.

Uh ja ammehoela, zeg je nu, als mijn kind krijsend op de grond ligt bij een verjaardag, dan moet ik naar binnen omdat het met mij te maken heeft? Nou wat het punt is, is dat alles een signaal is bij de kinderen wat gaat over jou en hen in de kern. Zij laten gewoon zien waar het knelt in onze maatschappij. Waar mensen niet zichzelf zijn of zich anders voordoen dan hoe ze zich voelen. En ja, die emotie komt er vaak via kinderen uit.  Zij kanaliseren een boel. En misschien sta jij daar op die verjaardag wel een showtje te geven. Niet lullig bedoeld, maar het is dus altijd een goeie vraag om jezelf te stellen als je kind ergens de boel op stelten zet of iets anders doet waar jij je aan irriteert: waar ben ik niet echt op dit moment?

 Team ziel

Het is niet zo pittig als het lijkt, om naar binnen te gaan en eerlijk te zijn over wat aandacht wil. En je krijgt er veel moois voor terug. Nou is het wel een ding, om dwars door bepaald gedrag hun ziel te verstaan. Laten de kinderen en ik daar nou net graag in samenwerken. Zij vertellen mij wat ze zien, ik geef het door. We zijn een goed team. Dan kunnen ouders eerst (soms boos) reageren op mij, om vervolgens te gaan voelen dat die confrontatie lucht en goeds brengt. Ze hebben heel veel te vertellen, de kinderen van tegenwoordig. Niet alleen over hun ouders. Ik breng het met veel liefde voor hen en voor jou onder de aandacht. Zijn jullie als ouders er klaar voor?



De kinderen van nu

Er wordt veel over geschreven, over de kinderen van nu. De Nieuwetijd generatie. 
De kinderen zelf willen daar ook een stem in. En laat ik die nu net kunnen horen voorbij de rasters van de mind en de zintuigen. 
Komt ie-
Ze vertellen dat alles met Liefde begint. En alles Liefde blijft.
Terwijl wij grote mensen zo razendsnel zijn met goed en fout. 
Wij luisteren te weinig- veel te weinig naar ons Hart.
Het Hart liegt nooit. 
Het wijst de richting. 
Ben jij in je Hart dan pas voel jij je GROOT.

Kinderen van nu, staan voor wat ze zeggen. 
Ze leven het van binnen uit.

Ze begeleiden ons naar verbinding met de Ziel.
Zodat ook zij weer luisteren, naar alle Wijsheid in ons. 


 


Zo eenvoudig

Zo levenslustig. Schaterlachend. Het geen grens. Bij die twee dochters.
Het is zo voelbaar. Zij zitten voortdurend op 'die andere laag'. Op die fijnere frequentie. 
Waar Liefde praat.
En wij. De volwassenen. Hun ouders of begeleiders. Zo vaak gestoord. Uhh verstoord door onze eigen denkmallen. 
Die veel te serieus worden genomen.
Het voelt heel eenvoudig in het contact met Luka & Yuno.
Het kind op Aarde ontmoet dagelijks de Hemel.
 

Aap

Behendig vist Yuno het potje zalf van het wankele nachtkastje.
De laatste keer donderde ze met plank en al op de grond.

'Klein aapje' zeg ik lachend tegen haar. 

'Ik ben een grote aapje' zegt Luka achter mij.

'En jij bent een grote dikke aap'
'En papa is ook een grote dikke aap'

Thanks Luka. 
 

Op de toren zonder jas

Klimmen.
Haar ding. Al van heel kleins af aan.

De hoge klimtoren op.
Ik slik even.
M'n hoofd vindt het te risicovol.

IMG_2575.JPG

Mam, mag ik mijn jas uit?
Nee, het is herfst, zeg ik.

Ze klimt door.
Dan zit ze vast.
Een harde schreeuw. En nog één en nog één.
Frustratie.

Frustratie bij mij. Moet dat zo hard?
Ah ja, want anders vindt iemand daar vast iets van.
Nou én.

Ze komt niet door het laatste gat.
Door die jas.

Kom maar naar beneden, zeg ik.
'Die jas gaat uit'.

Soepel beweegt ze naar boven.

Ik lach. 
Zij is blij op de top.

Als 'een jas' knelt om verder te klimmen.
Dan mag ie gewoon uit.


Stil van


Daar zit ik dan

Tussen die 2 in

Beiden langzaam in slaap

Ik ken de woorden niet

Die zeggen wat ik voel


Zij laten mij voelen wie ik echt ben

Ook daar plak ik liever geen definitie op

Terwijl het gouden draadjes zijn

Die opflikkeren in het Licht


Als ik de Liefde voel

Staat alles even stil


Het is laat, laat genoeg

Om rechtsomkeer te maken

Met ferme pas vooruit

Ik Weet de route

Nu pas kom ik er voor uit



Een andere manier van communiceren

Ik zit naast haar bed. 
Me af te vragen waarom ze dat toen straks deed.
Mijn hoofd heeft al wat redenen klaar. 
Ze deed het express. Bijvoorbeeld. 
Ik voel hoe de emoties er door toenemen.

Dan. Stem ik af op haar. Haar hogere Zelf.
Ze lacht en zegt: 'Mam, ik sta aan jouw kant he'
'Ik laat je gewoon zien waar het vertrouwen bij jou ontbreekt'. 

 

Straks is nu

Gisteravond toen de kindjes in bed lagen, bespraken hij en ik het plannetje om last minute een paar dagen weg te gaan. 
We vragen aan opa en oma of de kinderen daar mogen logeren. 
Morgen in de loop van de dag horen we of het doorgaat.

De volgende ochtend vroeg.
We zijn net beneden en Luka kijkt me aan.
Mam, wij gaan naar opa en oma hè?

Ik kijk haar aan en lach. 
Voorbeeld nummer 9361 van hoe ze Hoort voorbij haar zintuigen. 

'Nou, als het zo is, dan is het pas over een paar dagen'.
'Nog een paar nachtjes slapen'.
Ze kijkt me aan en zegt resoluut: 'Ik heb geslaapt'. 'Ik kan nu naar opa en oma'. 

 

Yuno de Puno

Yuno ze zit duidelijk 'op de lijn'.
Ik hoor scherp wat ze zegt.

Ook na gisteren. 
Poeh. Heavy was de avond.
Ze was niet in haar sas.
Maar Sas zat wel in haar.

M'n staat is jouw staat - liet ze me Zien.
Zo gaat dat bij mij.
Daarom knelt het zo. Of wordt het teveel.

'Stapje terug, mam'. 'En vind jezelf'

Yuno de Puno. 
10 maanden oud.

Praten wordt zoooooo overschat.

 

Groot

'Mag ik nog een boterham mama?'

Echt nog één? 
Jij hebt vast grote trek! 

'Yuno heeft ook grote trek'.
Krijg ik als reactie.
Haar zus zit inderdaad ook heerlijk te smikkelen. 

Of ben jij soms aan het groeien? Zeg ik.

'Nee mam, ik ben al Groot!'
 

 

Boos


Wild werd ik.

Het drammen. Het schreeuwen. 
Ik wil dit!!! Roept ze uit.

Auw. M'n pijn. Waarom kan ik dat niet?
Zo duidelijk. Dit wil ik.
Dan mag jij ook niet.

Wacht. 
Dat is nu juist ook hier.

'Ik wil nu dat jij stopt met schreeuwen'.
Schreeuw ik. 
En ik pak haar (te) stevig vast.

Ik ben zo boos.

Er gebeurt wat in mij. In haar.

Respect. 
En lucht in mij.

Kom maar door, zegt ze tegen mij. Zonder woorden.
Laat mij jou maar zien. Helemaal.