Als kinderen overlijden en wat onze Ziel daarover zegt

Ik hoorde het bericht van het ongeluk in Oss via mijn vriend. Daarna zag ik wat posts voorbij komen op social media.

De pijn, de diepe pijn die deze mensen nu ervaren is niet te voelen als je daar zelf niet bent geweest.
Elke ouder, elk mens, zal zich hebben afgevraagd: waarom? En hoe kom je hier over heen?
Bij mij stromen ook de tranen als ik invoel op het gemis en de pijn.

En tegelijkertijd voel ik vanuit de Ziel een verzachting, een hoger weten, dat heel graag naar buiten wil.
Want het kan en wil graag anders, hoe we dit met z’n alleen kunnen dragen.

Als kinderen overlijden, dan is dat een Zielsbesluit. Een zielsbesluit van de ouders ook.
De Ziel kiest het moment van overlijden. Dat doen wij niet zelf als mens.
De woorden ‘dit had niet mogen gebeuren’ zijn dan ook niet in verbinding met een hogere waarheid, met Liefde. Er is niks mis gegaan, vanuit een hoger plan.
Ik weet en snap dat dit er niet makkelijk in gaat. En dat er velen zijn die hier meteen de rug naar keren. En ik geloof dat er ook velen zijn die hun hart voelen als ze dit lezen.

De route van de Ziel is niet te doorgronden met ons verstand of met ons ego.
De grootste pijn hier als mens kun je ontmoeten, en tegelijkertijd blijven vertrouwen in Liefde.

Wat er gebeurt met de kinderen die overlijden is dat ze meteen opgevangen worden door de Engelen in het Licht. Zij laten hun zien wat er gebeurt is vanuit een hoog bewustzijn en brengen hen weer in verbinding met hun Ziel. De connectie wordt gelegd tussen de ervaring die je hebt gehad als mens en waarom je daarvoor hebt gekozen als Ziel.

Voor deze kinderen is er dus meteen een en al verzachting, Liefde, bliss en Weten waaróm.
En ze zijn niet weg, beschadigd of wat dan ook. Hun essentie is volledig in tact.
Deze is zelfs ruimer dan voor deze ervaring.
De ervaring hier in het kind/mens wat ze waren, is heel relevant geweest en tegelijkertijd onderdeel van zoveel meer.
De energie verbonden met het kind wat ze waren hier, komt terug in contact met hun kern. De Ziel. En ze vervolgen hun Zielspad verder.

Voor de ouders, de mensen op Aarde, is dat vaak nog heel anders.
Zij zijn (vaak) in vergetelheid van wie ze zijn: een Ziel in een menselijke ervaring.
En geloven de rasters van het verstand en de zintuigen: als iets niet meer zichtbaar is, dan is het weg.
Hoeveel pijn doet het als je gelooft dat Liefde verdwijnt? Teveel. En dat heeft een intentie.
Onze Ziel roept ons daarmee: ‘Kom nou hier. Voel wat ik zeg’.

Op Aarde ligt er de uitnodiging om te doorvoelen dat het waar is wat hier wordt gezegd.
Dat overlijden niet betekent dat je er niet meer bent. Dat je als mens hier op Aarde in contact kunt zijn met je overleden dierbaren. Misschien niet op je zelf, dat hoeft niet, maar er zijn Gidsen die je daarnaar toe kunnen brengen.
En dat deze gebeurtenissen geen reden zijn voor twijfel aan Licht, Liefde.
We zijn hier niet overgeleverd aan de grilligheid van ongeluk of donkerte. Alles gaat met een plan.
Een script, waar elke Ziel mee verbonden is. En waar wij als Ziel Ja op hebben gezegd.
Ik ga deze ervaring aan, want dat brengt mij -uiteindelijk- in de ervaring van waarheid, Liefde, Licht.

Deze ouders zijn dappere zielen. Ze kozen voor deze diepe diepe pijn. Wat hen helpt is alle steun van de wereld, die ze volgens mij ook krijgen. Maar laten wij, die op dit moment de ruimte hebben om dieper te voelen, staan in het vertrouwen van hun pad. In het weten dat het met hun kinderen heel goed gaat. En dat zij ten alle tijden, wanneer ze daarvoor kiezen in contact kunnen zijn met hun kinderen, als Engelen.