Roem en geld

Als ik mag aanwijzen waar heel veel leed vandaan komt dan wijs ik op de mate waarin geld en roem het nog wint van ons hart.

We verliezen ons zo vaak in ego strubbelingen over geld of over status.
Dan gaan we dingen doen die we eigenlijk helemaal niet willen doen. Of die niet onze echte kwaliteiten naar boven halen of die van anderen.
Maar ja, wel geld opleveren. Of aanzien.

Zonder kan niet, zeggen dan veel mensen. En doelen op geld.

Terwijl de Ziel een vele verfijndere versie heeft, hoor ik.

Als wij doen wat wij het allerliefste doen, dan gaat ons hart open en stroomt ook het Aardse geld.

Kan niet, zegt ego.
Zonder in welles of nietes te vervallen. Ziel heeft gelijk.

Hoe kan het zijn dat als wij doen waarvoor we gekomen zijn als Ziel in mens -en dat weet je omdat je er high van liefde van wordt als je het doet- dat dat dan niet door alles wat het Universum heeft en brengt ondersteund wordt? It makes no sense.
En dat is het dus ook niet; logisch. Of waar.

Er zitten wel wat addertjes onder het gras. Spiritueel ego bijvoorbeeld is er één.
Het gaat wel echt om wat je hart zegt, en dat is soms toch net even anders dan wij gevoeld hebben vanuit ons hart en vervolgens enigszins hebben omgebogen met ons ego.

Geef jezelf eens de gelegenheid om te luisteren, naar wat je diepste wens is.
Val achterover in een grote oneindige diepte van mogelijkheden en avontuur.
En neem je ego gewoon mee, want die brengt je telkens naar de verfijning van de meest authentieke verbinding die er is; die met Liefde.

Dit is een pleidooi voor een vrijer en rijker leven, vanuit verbinding met je ziel en dus wat je het liefste doet en het mooiste kan. Dat kunnen ook verschillende dingen zijn, die elkaar allemaal verrijken.

Wat is het wat jouw Ziel diep van binnen van je vraagt, om de wereld en jezelf op alle fronten mee te verrijken?

Als kinderen overlijden en wat onze Ziel daarover zegt

Ik hoorde het bericht van het ongeluk in Oss via mijn vriend. Daarna zag ik wat posts voorbij komen op social media.

De pijn, de diepe pijn die deze mensen nu ervaren is niet te voelen als je daar zelf niet bent geweest.
Elke ouder, elk mens, zal zich hebben afgevraagd: waarom? En hoe kom je hier over heen?
Bij mij stromen ook de tranen als ik invoel op het gemis en de pijn.

En tegelijkertijd voel ik vanuit de Ziel een verzachting, een hoger weten, dat heel graag naar buiten wil.
Want het kan en wil graag anders, hoe we dit met z’n alleen kunnen dragen.

Als kinderen overlijden, dan is dat een Zielsbesluit. Een zielsbesluit van de ouders ook.
De Ziel kiest het moment van overlijden. Dat doen wij niet zelf als mens.
De woorden ‘dit had niet mogen gebeuren’ zijn dan ook niet in verbinding met een hogere waarheid, met Liefde. Er is niks mis gegaan, vanuit een hoger plan.
Ik weet en snap dat dit er niet makkelijk in gaat. En dat er velen zijn die hier meteen de rug naar keren. En ik geloof dat er ook velen zijn die hun hart voelen als ze dit lezen.

De route van de Ziel is niet te doorgronden met ons verstand of met ons ego.
De grootste pijn hier als mens kun je ontmoeten, en tegelijkertijd blijven vertrouwen in Liefde.

Wat er gebeurt met de kinderen die overlijden is dat ze meteen opgevangen worden door de Engelen in het Licht. Zij laten hun zien wat er gebeurt is vanuit een hoog bewustzijn en brengen hen weer in verbinding met hun Ziel. De connectie wordt gelegd tussen de ervaring die je hebt gehad als mens en waarom je daarvoor hebt gekozen als Ziel.

Voor deze kinderen is er dus meteen een en al verzachting, Liefde, bliss en Weten waaróm.
En ze zijn niet weg, beschadigd of wat dan ook. Hun essentie is volledig in tact.
Deze is zelfs ruimer dan voor deze ervaring.
De ervaring hier in het kind/mens wat ze waren, is heel relevant geweest en tegelijkertijd onderdeel van zoveel meer.
De energie verbonden met het kind wat ze waren hier, komt terug in contact met hun kern. De Ziel. En ze vervolgen hun Zielspad verder.

Voor de ouders, de mensen op Aarde, is dat vaak nog heel anders.
Zij zijn (vaak) in vergetelheid van wie ze zijn: een Ziel in een menselijke ervaring.
En geloven de rasters van het verstand en de zintuigen: als iets niet meer zichtbaar is, dan is het weg.
Hoeveel pijn doet het als je gelooft dat Liefde verdwijnt? Teveel. En dat heeft een intentie.
Onze Ziel roept ons daarmee: ‘Kom nou hier. Voel wat ik zeg’.

Op Aarde ligt er de uitnodiging om te doorvoelen dat het waar is wat hier wordt gezegd.
Dat overlijden niet betekent dat je er niet meer bent. Dat je als mens hier op Aarde in contact kunt zijn met je overleden dierbaren. Misschien niet op je zelf, dat hoeft niet, maar er zijn Gidsen die je daarnaar toe kunnen brengen.
En dat deze gebeurtenissen geen reden zijn voor twijfel aan Licht, Liefde.
We zijn hier niet overgeleverd aan de grilligheid van ongeluk of donkerte. Alles gaat met een plan.
Een script, waar elke Ziel mee verbonden is. En waar wij als Ziel Ja op hebben gezegd.
Ik ga deze ervaring aan, want dat brengt mij -uiteindelijk- in de ervaring van waarheid, Liefde, Licht.

Deze ouders zijn dappere zielen. Ze kozen voor deze diepe diepe pijn. Wat hen helpt is alle steun van de wereld, die ze volgens mij ook krijgen. Maar laten wij, die op dit moment de ruimte hebben om dieper te voelen, staan in het vertrouwen van hun pad. In het weten dat het met hun kinderen heel goed gaat. En dat zij ten alle tijden, wanneer ze daarvoor kiezen in contact kunnen zijn met hun kinderen, als Engelen.


Slapen

Slapen. Ik ga er het een en ander over vertellen met wat ik hoor vanuit onze Ziel.

Wij kunnen in onze slaap heel gemakkelijk naar andere lagen van realiteit. Andere dimensies. Dat zijn staten van bewustzijn waarin je jezelf anders ervaart dan hier op de Aarde. Dat is misschien lastig om te begrijpen, maar zie het als dat je jezelf leert kennen door in verschillende jasjes te gaan zitten. Hier als mens heb je een fysiek lichaam, een persoonlijkheid, een ego. Als Ziel kun je daar weer los van komen. 

Als wij onze ogen dicht doen dan volgt er een proces waarin we een hogere staat van bewustzijn bereiken. We komen meer in contact met onze Ziel- doordat de Aardse beperkingen vanuit ons verstand even op non-actief staan.

Grappig genoeg ervaar je vaak wel ego in dromen. Dus het blijft tegelijkertijd ook wel Aards. Maar Aards met een spiritueel randje. Want je dromen vertellen je wat er los gaat komen in ego bijvoorbeeld. Of welke gevoelens gevoeld willen worden om vervolgens weer helderder te kunnen zien.

Je dromen bevatten ook veel inzichten, rechtstreeks vanuit verbinding met de Ziel.
Je Ziel en de Gidsen om je heen vinden een direct luik met jou hier op Aarde als je slaapt. 
Transformatieprocessen worden op gang gebracht door de hereniging.
Ook visioenen- dat zijn toekomstvoorspellingen en andere realiteitslagen waarin op het zelfde moment van alles zich afspeelt (oké oké, daar schrijf ik binnenkort wat meer over :-) ) kunnen (semi-) bewust worden afgespeeld in je dromen. 

Schrijf jij je dromen al op? Doe het als je merkt dat er veel informatie in naar voren komt voor jou.

Nog even over slapen en kinderen.

Ik kan echt uren naar die 2 van ons kijken als ze liggen te slapen. Als een shot XTC-zo voelt het. 
Ik weet wel waarom- je beleeft de realiteit mee waarin ze op dat moment verkeren. Heaven. 
Oftewel LIEFDE.

Ook kan slapen wat strubbelingen geven.  Het kan voor kinderen (dit geldt trouwens ook voor volwassenen) lastig zijn om zich aan over te geven. Ze laten het Aardse los, voelen dat nog meer dan volwassenen (nee, niet met hun brein) en zetten zich daarvoor schrap. Dat laatste doen ze wel met hun ego-brein. Het kan op een bepaalde manier als gevaarlijk voelen. Terwijl wat ze gaan ervaren, als ze loslaten is dat ze opladen en terug 'thuis' komen. Voor sommige kinderen vraagt het wat extra begeleiding, anders dan een slaapliedje, om die overgang makkelijker te maken.

Ook bij wakker worden, kan daar een hobbel ontstaan.
Ze verkeren soms nog niet helemaal met 2 voeten op de grond als ze hun ogen open doen. En dat brengt stress- vervreemding. (Ook dit gebeurt bij volwassenen)
Ik ken het bij Luka. Soms gebeurt dat na een slaapje overdag.  Heel naar wakker worden en niet goed te bereiken.
Wat ze dan vragen is onze rust. 'Ik ben hier. Kom maar weer terug in deze realiteit. Zonder dat je verbinding verliest met je Ziel'.
En als je het zelf als volwassenen kent: neemt de tijd om je Aardse jas weer aan te trekken en tegelijkertijd verbinding met je Ziel te voelen. Recept? Meditatie.
En voor diegene die die ingang al kennen: praat met het hogere Zelf/Ziel van je kind. Of van jezelf. Wat heb je nodig om weer naar hier te komen nu?
Het weten dat dit is wat er gebeurt is vaak ook al genoeg om het anders te gaan begeleiden. 

 
Vragen? Of als je zelf een onderwerp hebt, waar je graag meer over hoort vanuit de Ziel- Laat het me weten!

Ga maar

Ga maar, zeggen ze.

Ga maar.

Against all odds. 

Door de lagen van angst heen.

Ik zie dunne sluiers- als een mist van angst. 

Gaan maar. Het kan. 

Voor moeders die willen luisteren

Schrijven.

Voor mensen die mij een beetje volgen, weten hoe graag ik het doe.

En dan komen er zo van die fijne mensen op je pad. 

Florine, van The Mompany bijvoorbeeld.

Het 1e artikel staat online: voor alle moeders- the place to read :-)!

https://www.themompany.com/saskia-nefkens-is-een-medium-en-luistert-naar-de-ziel-van-kinderen/

Leuk! En lekker.

Ja, jij!
Oké grapje. Al zit in elk grapje een kern van Waarheid ;-).

Het hele leven vraagt soms zoveel. 
En daar denken we met z'n allen ook maar veel over na. 
Hoe kan ik ruimte maken voor dit? En genoeg luisteren naar wat ik wil?

Ik betrap mezelf maar al te vaak op compromissen.

Genoeg. Zegt mijn Hart. 
Je Weet wat je wilt. 
Ga er maar voor.
Nu? Ja. Nu.

Aardse wetten geven schaarste. 
Terwijl Licht zoveel groter kent. 

Ik ga ervoor. Dat is leuk en lekker!
Doe je mee?

Zij

Ik ontmoette haar net.

Op het pad in het bos.

Zo Wijs.

Vast en zeker vaak niet gezien door haar handicap(s).

Onze blikken hielden elkaar vast.

Ze glimlachte.

Ze liet me voelen, hoe sterk zij in verbinding zijn.
Zij- waar Mind niet zo voorop staat, gewoonweg omdat het niet kan. 

Mag ik van jou leren en luisteren naar wat je vertelt-

Hoe mooi zou het zijn als dat gewoon normaal is.
 

Rondje park

Ik liep vanochtend een rondje park. 

De mooie avond had zijn sporen achter gelaten.
Op veel plekken lag rotzooi, wel vaak verzameld rondom de prullenbakken. 
Dat voelde vriendelijk. 
Het was geprobeerd.

Onze hond was er sowieso dankbaar voor.

Toen kwam ik langs een groepje sportende ouderen. Oei.
Daar hadden er een paar het zwaar.
Waarom dacht ik? 

De fysiologische wetten overstijgen niet de intenties. 
Ga jij sporten omdat je lichaam dat vraagt of ga je sporten omdat je denkt dat het anders niet goed is of komt?

Mag ik de volgende keer een hand op je schouder leggen als ik die laatste voel?
Dan kun je rustig je spullen pakken en lekker wat leuks gaan doen.



 

India

Ik was in India. 
Kort geleden.

Jee, wat kwam dat binnen in mijn Hart.

De mensen daar. Zijn overtuigd van dat er meer is.
Ze leven met het goddelijke. Het is juist gek als dat er niet is.

Het voelde als een warm bad. Thuiskomen. Op heilige grond.

De kleinste dorpjes waren het allermooist. De armste mensen.
Net als de meest afgelegen tempels. 

Ik heb heilig eten geproefd.
En mezelf opnieuw gevonden. 

Op de w.c.

Ik heb buikgriep.
En zit op de w.c.

Luka: Mama, ben je ziek?
Ik: Ja, een beetje.

Luka: Ik was vanavond ook ziek, toen ik bij opa en oma was. 
Ik: Ja, dat klopt. Toen had jij dit ook.

Ziek zijn zorgt ook dat je groeit, zeg ik tegen haar.

Luka: Mam, we groeien altijd.

 

 

The real You

Ik ken een vrouw. Of eigenlijk. Wel meerderen.
Die lacht wanneer ze boos is.
Stil wordt wanneer ze eigenlijk iets wil zeggen.
Draait om de tafel, om zo de drankjes aan te vullen van de ander. 

Wie wil er serveren, als de ander het niet echt wil drinken?

Ik niet meer. Hoor. 

Easy

Ik kreeg een mailtje van Google

Of ik even wilde checken of ik het was die ingelogd had op mijn eigen account

Ik druk op Ja

Google: Alle problemen zijn opgelost.

Nooit verwacht dat het uit die hoek zou komen. 

Zonder spiekbriefje

Het was vroeger heel normaal. Dat ik keek in een boek en deed wat iemand anders had opgeschreven. Al was ik daar niet heel goed in. Toch bleef het vaak, ongewild, een referentiepunt. 'Zo doe je het goed'. 

Tja, het leven heeft me ingehaald. Niks blijkt minder waar. 
Dat wat echt werkt, voor mij, zit in mijn Hart. Het is wat ik moeiteloos tot uitdrukking breng en leef.

Natuurlijk gaat het gepaard met hobbels. Dikke knobbels soms. Het pad bewandelen, wat nog alles behalve een uitgesleten weg is (al denkt mijn Ziel daar heel anders over ;-) ).

Ik geloof in deze weg. In de overvloed aanwezig in iedereen. 
Doe jouw ding. And the rest will follow.

Fanatiek

Gisteravond. Ik fietste door de straten.

Knisperend, de kou. Net als de overgebleven sneeuw op straat.

Heerlijk vind ik het. Zo 's avonds laat op straat.
Rust. En, je kunt naar binnen kijken.

Ware winterwonderlanden in sommige huiskamers.
Alles in zo'n huiskamer geeft ineens licht. Of beweegt.
Het zou me niet verbazen als het ook muziek maakt.

De sfeer. Ik vind het voelbaar anders deze dagen. 
Toen Sinterklaas vertrokken was, daalde er een rust in. 
Het hangt fijnstoffelijk in de lucht. 

Verbonden met de Kerst. 
Alle (of, nou ja, veel) neuzen dezelfde kant op. Ruikend aan de Liefde. Samenhorigheid. 

En dan:
Het verzacht. 
Niks meer geheim aan esoterie. 
Iedereen en alles heeft toegang tot een helder Weten.

Het zou voor mij niet even hoeven. Niet alleen deze dagen van het jaar. Dichterbij onze kern.

Ik besef me dat de impact van het collectief groot is. En het dus helpt dat neuzen dezelfde kant op wijzen. 
Het maakt mij fanatiek. Net zo fanatiek als de kerst-in-huis-fanaat. 

Wij kunnen met elkaar een groot verschil gaan maken.

Wie steekt er mee z'n Licht aan?

 

 

Stil van

Daar zit ik dan

Tussen die 2 in

Beiden langzaam in slaap

Ik ken de woorden niet

Die zeggen wat ik voel


Zij laten mij voelen wie ik echt ben

Ook daar plak ik liever geen definitie op

Terwijl het gouden draadjes zijn

Die opflikkeren in het Licht


Als ik de Liefde voel

Staat alles even stil


Het is laat, laat genoeg

Om rechtsomkeer te maken

Met ferme pas vooruit

Ik Weet de route

Nu pas kom ik er voor uit

Soulsisters

Daar zijn ze

Als ik - jij ga staan

De zielen die ook dit pad lopen

Het pad gericht op een nieuwe tijd

Bibberende knieën verdwijnen snel

Als de verbinding wordt gevoeld

You go sister!

Wij doen allemaal mee!

Er wilt iets van m'n Hart

'When God closes a door, somewhere he opens a window'.

The Sound of Music.

Een klassieker. En terecht.

Wat een boodschap. 

Soms wilt eerst iets losgelaten worden.

Zodat het nieuwe kan gaan stromen.

Ik heb gister m'n laatste opleidingsdag gegeven.

En ik kan vandaag m'n pen niet bijhouden.

;-)